6. The priest must do everything in his power to directly instill an attitude of seriousness and reverence in the faithful.

The Mass is not about us. It is about the worship of God. If it were about us, then we would be adoring ourselves, and putting ourselves in the place of God.

The Mass is the re-presentation of the Sacrifice of Christ in obedience to His Father on Calvary for the salvation of the world. It is not entertainment.

Worship is not having an attractive emotional experience that I design according to my likes and dislikes.

It is receiving the gifts of that Holy Sacrifice and uniting my whole being with the great hymn of praise offered by the whole Church.

Religion is not about us and our feelings; it is about offering to God the praise which is His due. And He asks us to praise Him according to the ritual forms as celebrated by His Church.

It has been frequently noted that the mass since Vatican II has fallen victim to various kinds of irregularities. The primary motivation behind many of these stem from underlying narcissistic motives (that is, extreme self love) found in so many people in our contemporary culture.

We can see deeply rooted psychological motives behind the priests who "individualize" the masses they celebrate, placing their "personal stamp" on the liturgy.

These priests play fast and loose with the rubrics of the mass, transform the "very brief" introduction after the greeting of the people authorized by the General Instruction of the Roman Missal into another homily, and in numerous other ways seek to make the Divine Liturgy conform to themselves.

The authentic expression of the Mass is Christ yesterday, today and forever, but this transcendence is sadly stolen away; a vertical reaching toward God is reduced to a horizontal preoccupation with personal interpretation and impressing others.

It is difficult to disentangle the connection between narcissism and "relevant" liturgy — focusing on the "now" breeds narcissism, and narcissism creates a preoccupation with "relevance" and the "now."

This is a narcissistic example of "personalizing" the liturgy, fundamentally intended to draw attention to oneself.

An insecurity and consequent need for personal affirmation underlie the motions of a priest when, for example, he leaves the sanctuary to shake hands at the sign of peace and glad-hands at the recessional.

6. Ang pari kinahanglan maghimo kutob sa mahimo sa iyang gahom pagsilsil og panaglihok sa pagkatinuoran ug pagtahod dinha sa mga matuuhon.

Ang Misa dili mahitungod kanato. Mahitungod kini sa pagsimba sa Dios. Kon mahitungod pa lamang kini kanato, magsimba kita sa atong kaugalingon ug pulihan nato ang Dios.

Ang Misa pagpaanaa pag-usab sa Sakripisyo ni Kristo diha sa pagtuman sa kabubut-on sa Iyang Amahan didto sa Kalbaryo alang sa kaluwasan sa kalibotan. Dili kini paglingaw.

Ang pagsimba dili pagbaton og makapadani nga pagsinati sa pamalatiannga akong gimugna sumala sa mga makapahimuot ug mga dili makapahimuot kanako.

Pagdawat kini sa mga gasa niadtong maong Balaan nga Sakripisyo ug pag-hiusa sa tibuok nako nga kinabuhi sa dako nga imno sa pagdayeg nga gihalad sa tibuok Simbahan.

Ang relihiyon dili mahitungod kanato ug sa atong pamalatian; mahitungod kini sa paghalad sa Dios og pagdayeg nga takos Kaniya. Ug nangayo siya gikan kanato og pagdayeg Kaniya sumala sa mga matang sa rituwal sa Iya nga Simbahan.

Masubsob nga gipahibalo nga sukad sa Ikaduha nga Konsilyo sa Batikano ang Misa naamung-amongan sa lainlain nga mga matang sa kahiwian. Ang nag-unang hinungdan sa luyo sa daghan niini naggikan sa nagpahipi nga tigpaakoako nga katarongan (ang hilabihan kaayo nga gugma sa kaugalingon) nga makita sa daghan kaayo sa kasamtangan nato nga kultura.

Makita nato mga lawom kaayong nakagamot nga hinungdan sa kaisipan luyo sa mga pari nga "nagpalahi" sa mga misa nila, pagbutang sa ilang "personal nga tunob" diha sa liturhiya.

Sayunsayunon lang niining maong mga pari pagtipas gikan sa mga kalagdaan sa misa, paghimo sa "mubo kaayo" nga pasiuna human sa pagtimbaya sa mga tawo nga gitugot sa Kasagaran nga Pahimatngon sa Misal nga Romanhon nga lain nga homiliya, ug diha sa daghan kaayo nga lain nga mga paagi pagpahaom sa ilang kaugalingon sa Liturhiya sa Dios.

Ang matuod nga hinuklugon sa Misa mao si Kristo, kagahapon, karon, ug sa hangtod, apan ang iyang kalabaw sa tanan guol nga gilighot; ang pinatuybo nga pagkab-ot sa Dios gikubos ngadto sa pinahigda nga kahingawa sa personal nga paghubad ug pagpasikat ngadto sa uban.

Malisod ang pagpabadbad sa kadugtong sa tigpaakoako ug sa "makahuluganon" nga liturhiya — ang pagpunting sa "ang karon" manganak og tigpaakoako, ug ang tigpaakoako nagmugna og kabalaka sa "makahuluganon" ug"ang karon."

Tigpaakoako kini nga panig-ingnan sa "pagpapersonal" sa liturhiya, nga sa kinaunhan gitumong pagpapamatikod sa kaugalingon.

Usa ka walay kalig-onan ug nahisunod nga panginahanglan nga personal nga dayegon nagpahipi sa mga linihokan sa usa ka pari nga, pananglitan, mugawas sa santuaryo paglamano panahon sa timaan sa kalinaw o magwarawara pagpanggula.

 

      All the teachings in these pages are for the instruction of the faithful of the Particular Church in Misamis Occidental, Philippines
                   WebMaster: Archbishop Jesús Dosado, C.M. Send Mail to: dosadokuno@yahoo.com