5. The altar rail serves to delineate the place of the congregation in a church.

Lay people and the ordained have different roles in the liturgy. They have their own particular places.

When you blur those places by making them less distinct, you undermine something important in the hearts and minds of the clergy and congregation.

Things like altar rails are not just barnacles to be scraped off our churches. They are concrete signs that we came to understand the Blessed Sacrament more and more over time and that that understanding drove people more and more humbly to their knees.

Also, there is a practical use of the Communion rail. It helps those who are old or injured to kneel and rise again.

Sure Bishops’ Conferences may have said people may stand for Communion, but Holy Church guarantees that they can kneel. Kneeling for Communion remains, after all, the norm.

Catholics believe that Holy Communion is the Body and Blood, Soul and Divinity of Jesus Christ.

From the earliest days of the Church, receiving Holy Communion unworthily has been forbidden; forbidden out of concern for those who would make such unworthy communions.

St. Paul in the eleventh chapter of First Corinthians wrote: "Therefore whosoever shall eat this bread, or drink the chalice of the Lord unworthily, shall be guilty of the body and of the blood of the Lord. But let a man prove himself: and so let him eat of that bread, and drink of the chalice. For he that eateth and drinketh unworthily, eateth and drinketh judgment to himself, not discerning the body of the Lord." (1 Cor. 11,27-29)

In the Book of Revelation, St. John tells how he had seen and heard what was revealed and prostrated [himself] in adoration at the foot of the angel of God (cf. Rev 22, 8).

Prostrating, or getting down one's knees before the majesty of the presence of God in humble adoration, was a habit of reverence that Israel brought constantly to the presence of the Lord.

The Eucharist, bread transubstantiated into the Body of Christ and wine into the Blood of Christ, God among us, is to be greeted with wonder, reverence and an immense attitude of humble adoration.

Pope Benedict XVI... points out that "receiving the Eucharist means adoring him whom we receive [...] only in adoration can a profound and genuine reception mature." (Sacramentum Caritatis, 66).

5. Ang kalawatan nagtanyag og pagpagahin og dapit sa katigoman dinha sulod sa simbahan.

Mga laygo ug mga inordinahan adunay lainlain nga mga papel dinha sa liturhiya. Aduna silay kaugalingon nilang mga dapit.

Kon ipahanap kanang mga dapita ug gikubos ang pagkakalahi, gikubkob ang usa ka butang nga mahinungdanon sa mga kasingkasing sa mga inordinahan ug sa katigoman.

Mga butang sama sa mga kalawatan dili lamang mora’g sisi nga kiskison gikan sa atong mga simbahan. Mga makita sila nga mga ilhanan nga anam-anam nato nga nasabtan nato ang Balaan nga Sakramento paglabay sa panahon ug nga kanang maong pagsabot misangpot sa pagpapaluhod sa mga tawo.

Anaa say mapuslanon nga kagamitan sa mga kalawatan. Nagtabang kini sa pagluhod ug pagtindog sa mga tigulang o sa mga adunay samad.

Dili kaduhadihaan nga mga Komperensiya sa mga Obispo nakalagda nga mga tawo mahimo nga magtindog aron sa pagkalawat, apan ang Balaan nga Simbahan nagpasalig nga mahimo sila nga magluhod. Total kini mao ang sumbanan.

Mga katoliko nagatuo nga ang Balaan nga Gikalawat mao ang Lawas ug Dugo, Kalag ug PagkaDios ni Jesukristo.

Gikan sa pinakasayo nga kapanahonan, ang dili angay nga pagkalawat gidili; gidili tungod sa kahingawa ngadto niadtong nagahimo nianang maong mga dili angay nga mga Pagkalawat.

Si San Pablo sa Unang Sulat ngadto sa taga Corinto miingon: "Busa ang mokaon sa pan sa Ginoo ug moinom sa iyang kupa sa paagi nga dili takos, nakasala batok sa lawas ug sa dugo sa Ginoo. Busa kinahanglan nga ang matag usa magsusi sa iyang kaugalingon, ug unya mokaon sa pan ug moinom sa kupa. Kay kon dili niya ilhon ang kahulogan sa lawas sa Ginoo sa iyang pagkaon sa pan ug pag-inom sa kupa, gisilotan niya ang iyang kaugalingon." (1 Cor. 11,27-29)

Sa Basahon sa Ang Gipadayag si San Juan miasoy sa unsanga paagiha nakita ug nabati niya ang gipadayag ug mihapa siya aron sa pagsimba sa tiilan sa anghel sa Dios (cf. Ang Gipadayag 22, 8).

Ang paghapa, o ang pagluhod atubangan sa pagkaharianon sa pagkaanaa sa Dios dinha sa mapaubsanon nga pagsimba, usa ka batasan sa pagpakita og katahoran nga kanunay nga gidala sa Israel ngadto sa atubangan sa pagkaanaa sa Ginuo.

Ang Eukaristiya, pan nga gibalhin ngadto sa Lawas ni Kristo ug bino ngadto sa Dugo ni Kristo, Dios nga anaa uban kanato, kinahanglan himamaton uban og katingala, pagtahod ug dako kaayo nga pangbati sa mapaubsanon nga pagsimba.

Si Papa Benedikto Dieseseis... nipunting nga "ang pagkalawat nagpasabot og pagsimba kaniya nga atong gikalawat [...] dinha lamang sa pagsimba mahamtong ang usa ka lawom ug matuod nga pagkalawat." (Sacramentum Caritatis, 66).

 

      All the teachings in these pages are for the instruction of the faithful of the Particular Church in Misamis Occidental, Philippines
                   WebMaster: Archbishop Jesús Dosado, C.M. Send Mail to: dosadokuno@yahoo.com