Homily for Kaliwatan 2017

Sumala sa mga pag-asoy ang tawo nagsugod pagpuyo sa usa ka langob nga gidayandayanan niya og mga larawan sa mga hayop.

Alang sa mga Kristiyanos adunay ikaduha nga bahin kining maong asoy sa tawo, nga dili kaayo lahî sa unang bahin.

Ang ikaduha nga bahin sa asoy sa kasaysayan sa tawo, nga mora’g bag-o nga kamugnaan, nagsugod usab sa usa ka langob. May mga hayop pa gani; kay langob man kadto nga gigamit isip pasilonganan sa mga managtugway sa ilang mga hayop sa kabungtoran sa Bethlehem nga mupapaadto kanila sa sama mga lungag-lungag ug mga langob aron mamasilong inigkagabii.Dinhi niini usa ka magtiayon nga walay kapahulayan sa gabii misuong ug mitipon sa mga hayop diha nga gisirad-an kanila ang mga pultahan sa mga balay sa lungsod; ug dinhi niini ilalom sa mga tiil mismo sa mga nangagi, sa silong sa usa ka salog mismo sa kalibotan, natawo ang Ginuong Jesús.

Christmas

The story of man as related by popular literature began in a cave associated with antiquated drawings of animals.

For Christians there is a second half of the story of man and it is not so unlike the first half.

The second half of human history, which was like a new creation of the world, also begins in a cave. There is even a presence of animals; for it was a cave used as a stable by the mountaineers of the uplands about Bethlehem who would drive their cattle into such holes and caverns at night.


It was here that a homeless couple had crept underground with the cattle when doors had been shut to them; and it was here beneath the very feet of the passersby, in a cellar under the very floor of the world, that Jesus Christ was born.


A mass of legend and literature, which increases and will never end has repeated and rung the changes on that single paradox; that the hands that had made the sun and stars were too small to reach the huge heads of the cattle.

Upon this paradox all the literature of our faith is founded. This paadox has been repeated, reiterated, underlined, emphasized, exulted in, sung, shouted, roared, not to say howled, in a hundred thousand hymns, carols, rhymes, rituals pictures, poems, and popular sermons.

Every Catholic child has learned from pictures this incredible combination of contrasted ideas as one of the very first impressions on his mind. It is a difference which will stay with him or with her forever, long after he or she can no longer see with a child’s eyes the wonder of it all.

Whether he or she likes it or not, there will remain an association in his or her mind between two ideas that most would regard as remote from each other, the idea of a baby and the idea of unknown strength that sustains the stars.

It has been created in our minds by Christmas because we are Christians. Omnipotence and impotence, or divinity and infancy; a paradox indeed but unique. Bethlehem is emphatically a place where extremes meet.

It is a familiar fact that the Bethlehem scene has been represented in every possible setting of time and country, of landscape and architecture; and it is a wholly happy and admirable fact that men have conceived it as quite different according to their different individual traditions and tastes.

But while all have realized that it was a stable, not so many have realized that it was a cave.

Christ was obviously conceived as born in a hole in the rocks primarily because it marked the position of one outcast and homeless. It is also obvious that the cave has not been so commonly or so clearly used as a symbol of the first Christmas.

The difficulty lies in the different levels of reality: that Christ was not only born on the level of the world like us, but even lower than the world.

The first act of the divine drama was enacted, not only on no stage set up above the sightseer, but on a dark and curtained stage sunken out of sight; and that is an idea very difficult to express in most modes of artistic expression.

This is the paradox of Bethlehem, this is the riddle of Bethlehem: heaven was under the earth. There is in that alone the touch of a revolution, as of the world turned upside down; a deity born like an outcast in a hole of the earth.

It is profoundly true to say that after that moment there could be no slaves. Individuals became important. A man could not be a means to an end, at any rate to any other man's end. He has dignity.

All this popular and fraternal element in the story has been rightly attached by tradition to the episode of the shepherds, the hinds who found themselves talking face to face with the princes of heaven.

Men of the people, like the shepherds, men of the popular tradition, had everywhere best understood that the soul of a landscape is a story and the soul of a story is a personality.

While everywhere there was descending a dusk and twilight of disappointment, in this hour these few men discovered what they sought. The shepherds had found their Shepherd.

But more than that. Simple people can grasp in an instant what takes a lifetime for wise people to accept. What the shepherds found was what other people had tried to find but in the wrong places.

The shepherds found that holy things could have a habitation and that divinity need not disdain the limits of time and space. They found God in a cave. And the story of man has not been the same from that moment on.

So let us contemplate this cave like a as simply child as a child and as profoundly as the shepherds of Bethlehem.

 

Ang Pasko

Sumala sa mga pag-asoy ang tawo nagsugod pagpuyo sa usa ka langob nga gidayandayanan niya og mga larawan sa mga hayop.

Alang sa mga Kristiyanos adunay ikaduha nga bahin kining maong asoy sa tawo, nga dili kaayo lahî sa unang bahin.

Ang ikaduha nga bahin sa asoy sa kasaysayan sa tawo, nga mora’g bag-o nga kamugnaan, nagsugod usab sa usa ka langob. May mga hayop pa gani; kay langob man kadto nga gigamit isip pasilonganan sa mga managtugway sa ilang mga hayop sa kabungtoran sa Bethlehem nga mupapaadto kanila sa sama mga lungag-lungag ug mga langob aron mamasilong inigkagabii.

Dinhi niini usa ka magtiayon nga walay kapahulayan sa gabii misuong ug mitipon sa mga hayop diha nga gisirad-an kanila ang mga pultahan sa mga balay sa lungsod; ug dinhi niini ilalom sa mga tiil mismo sa mga nangagi, sa silong sa usa ka salog mismo sa kalibotan, natawo ang Ginuong Jesús.

Nagtipun-og ang mga sinulat, nga nagkadaghan ug dili gayod mahunong nagbalibalik paglarawan uban og pipila ka kausaban pagpunting niining matuod apan dili katuohan: ang kamot nga mihimo sa mga bituon dili gani makakab-ot sa sa mga hayop.

Niining maong matuod apan dili katuohan nga sulti nanukad ang tanan nga mga sinulat sa atong pagtuo. Kini gibalikbalik, gisubli, gihinungdanon, gikalipay, giawit, gipabuthan, gisinggit, sa usa ka gatos ka kaliboan nga mga himno, dayegon, balak, ritwal, larawan, pasundayag, drama, komposisyon sa orkestra, sermon, ug uban pa.

Matag bata nga Katoliko nakakat-on gikan sa mga larawan niining dili katuohan nga panagsagol sa nanagbatok nga mga pag-isip nga unang napatik sa iyang salabotan. Usa kini ka panaglah nga mahabilin kaniya hangtod sa hangtod, latas sa mga panahon nga dili na siya makasud-ong uban og mga mata sa usa ka bata sa pagkakatingalahan niining tanan.

Gusto siya ug dili, anaay mahabilin sa iyang salabotan ang panag-abot niining duha ka pag-isip nga kadaghanan sa mga tawo maghunauna nga halayo gyod kaayo sa usa’g usa, ang pag-isip sa usa ka masuso ug ang pag-isip og dili matukib gahom nga nagsagang sa kabituonan.

Kini namugna sa atong mga salabotan sa Pasko kay mga Kristiyanos man kita. Kamakagagahom ug kawalaygahom, o pagkaDios ug pagkamasuso; usa ka balitok nga pagtan-aw gayod apan walay katumbas. Ang Bethlehem dapit diin nagtagbo ang duha ka kinatumyan.

Matuod kini nga naila nato nga ang nahitabo sa Bethlehem gilarawan sa mga Belen sa matag mahimo nga paaagi sa lainlain nga panahon ug nasod, kahawanan ug katukoran; ug hingpit kini nga makalipay ug makapatingala nga katawhan nakapalarawan niini sa lahilahi nga mga paagi sumala sa ilang lainlain nga mga kinaugalingon nga mga naandan ug buot.

Apan samtang tanan nakaamgo nga usa kadto ka pasilonganan sa mga hayop, dili tanan nakaamgo nga usa kadto ka langob.

Gikan niini makita dayon paghunahuna nga si Kristo natawo sa usa ka lungag sa mga bato una sa tanan kay gitiman-an pinaagi niini ang dapit sa mga sinalikway ug walay mga balay. Makita usab dayon nga sa gipanagsalohan ug tin-aw nga paagi ang langob wala gamita isip usa ka ilhanan kon simbolo sa Pasko.

Ang suliran sa pagsabot anaa sa duha ka natad sa kamatuod: nga si Kristo wala lamang matawo sa natad sa kalibotan sama kanato, kondili natawo siya sa natad ubos pa gyod sa kalibotan.

Ang unang yugto sa drama sa Dios wala lamang gipasundayag sa usa ka entablado nga maghangad ang manan-aw, kondili sa usa ka madulom ug tinabilan nga entablado nga dili makita; ug kana usa ka pag-isip nga lisod malarawan sa kinadaghanan nga mga matang sa pagpadayag sa buhat sa arte.

Mao kini ang balitok nga pagsabot apan mora’g dili katuohan sa Bethlehem, mao kini ang tanghaga sa Bethlehem: ang langit naubos sa yuta. Dinhi niining pagsulti anaa nay usa ka matang sa pagbalitok, sama sa usa ka kalibotan diin ang ulo gihimo nga tiil; usa ka Dios nga sama og sinalikway natawo sa usa ka lungag sa yuta.

Lawom nga matuod ang pag-ingon nga sukad niadtong gutloa wala na untay mga ulipon. Ang matag usa nahimo nga mahinungdanon. Ang tawo dili nga paagi paingon sa usa ka tumong, o sa tumong sa lain nga tawo. May kahalangdon siya.

Kining kabahin sa asoy nga naandan sa mga tawo ug makapainigsuonay tarong nga gipalambigit sa tradisyon sa mga magbalantay, ang ingnon ta nga mga taga bukid nga nakighinabi sa mga prinsipe sa kalangitan.

Mga tawo gikan sa yano nga katawhan, sama niining mga magbalantay, mga tawo sa popular nga tradisyon, nakasabot nga ang dugokan sa usa ka panan-awon mao ang usa ka asoy, ug ang kalag sa usa ka asoy anaa ang usa ka personalidad.

Sa matag dapit diin may nagkadako nga pagdulom ug kilomkilom sa kapalaw, niining gutloa kining maong mga tawo nakakaplag sa ilang gipangita. Ang mga magbalantay nakakaplag sa ilang Magbalantay.

Labaw pa niini. May yano nga mga tawo nga sa usa lamang ka gutlo makahakgom sa makuha sa mga makinaadmanon tibuok nilang kinabuhi. Ang nakaplagan sa mga magbalantay mao ang gisulay pagpangita sa uban apan diha sa sayop nga mga dapit.

Ang mga magbalantay nikaplag sa nga balaan nga mga butang makabaton og pinuy-anan ug nga ang Dios dili kinahanglan magtamay sa mga utlanan sa panahon ug sa dapit. Nakaplagan nila ang Dios dinha sa usa ka langob. Ug ang asoy sa tawo nalahî na kaayo gikan niadto.

Busa sud-ungon nato kining mao nga langob sama ka yano sa usa ka bata ug sama ka lawom sa mga magbalantay sa Bethlehem.