Kaliwatan 2017: Apologia Pro Vita Ordinatorum with Apologies to Henry Cardinal Newman

Of the gifts left by our Lord when he ascended to heaven to equip the holy ones for the work of servantship building up the body of Christ ( Eph 4,12), we are left with three: deacons, presbyters, and bishops, with the bishop of Rome as the servant of the servants of God.

In the Bull of Appointment Pope Francis wrote to Bishop Martin: we appoint you as Metropolitan Archbishop with all the rights and privileges, conjoint with the congruent obligations thereof.

We were all surprised in Ozamiz, to say the least, with the notice from the Apostolic Nunciature, and people asked, where did he come to be chosen?

But like all his ancestors in the ministry he was the result of an all night prayer of the Lord: "Jesus spent the night in prayer to God. ... When day came, he called his disciples to himself, and from them he chose Twelve: ... Simon, whom he named Peter, and his brother Andrew (cf. Luke 6,12-14)."

Andrew was elected from where he was: "Beside the Sea of Galilee the Lord saw two brothers, Peter and Andrew, and he said to them: Come after me and I will make you fishers of men." I suppose God looked at the boy from Kinasang-an, Pardo in Cebu and chose him. "It was not you who chose me, but I who chose you" (Jn 15,16).

What God has planned that He will do through whatever twists and turns this happens. Most of the chosen underwent some kind of formation, mostly in seminaries. Through interventions of various people they finally arrive at the supreme moment of their life: ordination.

In the language of the young today, "Awesome". I mean it is amazing that I could do this and more: to make our Lord present! I utter a few words and Our Lord comes down from heaven to enclose himself in a tiny host (From Saint John Mary Vianney)!

Or as our ancestors used to sing after the the 1937 In ternational Eucharistic Congress in Manila, "Gloria a Jesús que se enciera En la hostia de bendicion! Postraos, cielos y tierra en rendida adoración" That which had never been visible to human eyes began to be tangible to my hands as well.

We the ordained priests received the most frightening faculty to do what Goddo: I can forgive you your sins!

When the priest forgives sins, or speaks the words of Consecration, or preaches, he speaks in the first person singular—I absolve you. I am rightly awed at such power realizing that behind these words lies His suffering. The forgiveness come at a price: In his Passion Christ went deep down into the sordid darkness of sins. Sins that make us sinners unlovable.

As the years pass by we the ordained grow on this certainty about our own identity, not artificially constructed, but freely and divinely given and received. Identity which came not through cultural and historical reasons as some would want us to believe, but on the explicit will of the Lord who during the Last Supper in the Upper Room He explicitly told the Apostles and their successors, and through them to us priests of different places, "Do this in memory of me."

The greatness of Christ’s priesthood can make us tremble. We can be tempted to cry out with Peter: "Lord, depart from me, for I am a sinful man" (Lk 5,8), because we find it hard to believe that Christ called us specifically. Could he not have chosen someone else, more capable, more holy? But Jesus has looked lovingly upon each one of us, and in this gaze of his we have confidence. The faithful expect only one thing from priests: that they be specialists in promoting the encounter and interaction between man and God.

The priest is not asked to be an expert in economics, construction or politics. He is expected to be an expert in the spiritual life. In the face of the temptations of relativism or the permissive society, there is absolutely no need for the priest to know all the latest, changing currents of thought through facebook or twitter or whatever new gadgets there are; what the faithful expect from him is that he be a witness to the eternal wisdom contained in the revealed word.

Christ needs priests who are mature, virile, capable of cultivating an authentic spiritual paternity. For this to happen, priests need to be honest with themselves and trusting in the divine mercy, the help of divine grace, even if ther are contained in earthenware vessels (cf. 2 Cor 4,7).

The Lord addresses to us priests these wonderful words: "I no longer call you slaves……I have called you friends" (Jn 15,15). So many times we feel like, and it is true, that we are only useless and sinful servants (cf. Lk 17,10). And despite this, the Lord calls us friends, he makes us his friends, he gives us his friendship.I am proud that God has graced me to become one His priests.

What I wear, what I eat, what kind of transport I have is less important than what I am. A priest of Jesus Christ. This may not make any sense to the world but to me it makes all the sense in the world.

We know God has a specific plan for each one of us whatever it is and I am convinced that what God has planned, that He will do. All things that happen to us were and are within the purview of God’s instruments even the bad ones and there are many of these. For we we know that to those who love God and are called according to His purpose all things work together (Rom 8,28). Or as they say in Spain and in one of their languages. "no hay mal que por bien no venga."And so we go on with God as our only security. Security is a big thing for bishops. But actually this does not count any more because we know we can depend on Christ who will take care of us.

This calls to mind Saint Peter and the place in the Gospel where Jesus walked on the water and told the apostles in the boat tossed by a storm: "‘Take courage, it is I; do not be afraid.’ Peter said to him in reply, ‘Lord, if it is you, command me to come to you on the water.’ He said, ‘Come.’ Peter got out of the boat and began to walk on the water toward Jesus. But when he saw the wind he became frightened; and, beginning to sink, he cried out, ‘Lord, save me’"! (cf. Mt 14,24-31)No one can see the wind. But when we lose our focus on Christ and become distracted by so many things, when we fear, then we begin to sink.

With the security of Christ we go on. We go on until our strength no longer sustains us. For as the Teacher tells us: "In your old age he sun is darkened and the light and the moon and the stars and the clouds return after the rain. ... when one is afraid of heights, and perils in the street; And the dust returns to the earth as it once was, and the life breath stops" (cf. Eccl 12,1-7).

Pope Francis was right when when he issued a Rescript or Decree on November 5, 2014, reminding everyone that the role and weight of the office of bishop in the modern world "requires great competence, ability, as well as human and spiritual qualities" and he encouraged diocesan bishops who do not feel up to the job to ask for early retirement.

Now I understand what Pope Benedict said: "In today’s world, subject to so many rapid changes and shaken by questions of deep relevance for the life of faith, in order to govern the barque of Saint Peter and proclaim the Gospel, both strength of mind and body are necessary, strength which in the last few months, has deteriorated in me to the extent that I have had to recognize my incapacity to adequately fulfill the ministry entrusted to me."For all of us there is a time to move on, that we say with Saint Paul: "I have fought the good fight, I have kept the faith and – more or less – I have finished the race" (cf, 2Tim 4,7).

Sa mga gasa nga gibilin sa Ginuo sa iyang pagsaka sa langit pag-andam sa katawhan sa Dios alang sa buluhaton sa Cristohanong pagkasuluguon, aron motubo ang lawas ni Cristo ( Eph 4,12), tulo lamang ang nahabilin nga nagkataas ang ang-ang: diakono, pari ug obispo, diin ang obispo sa Roma mao ang suluguon sa mga suluguon.

Sa Selyado nga Sulat sa Pagtudlo gikan sa Suluguon sa mga Suluguon sa Dios, si Papa Francisco nisulat ngadto kang Obispo Martin: Kami nagtudlo kanimo nga Arsobispo Metropolitano.

Kaming tanan as Ozamiz nakuratan, sa kinamubo nga sulti, sa pahibalo sa Nunciatura Apostolika, ug ang mga tawo nagpangutan-anay, diin man gikan siya napili?

Sama sa iyang gisundan sa pangalagad sangputanan siya sa tibuok gabii nga pag-ampo sa Ginuo: "Si Jesus... nag-ampo sa Dios sa tibuok gabii. ...Pagkaadlaw na, gitawag niya ang iyang mga tinun-an ug gipili niya ang mga apostoles: si Simon (nga iya usab ginganlag Pedro) ug ang iyang igsoon nga si Andres (cf. Lc 6,12-14)."

Si Andres gipili niya diin siya nanimpalad: Sa daplin sa Lanaw sa Galilea nakita sa Ginuo ang duha ka igsuon si Pedro ug si Andres, Gitawag sila niya sa pag-ingon: "Kuyog kamo kanako kay tudloan ko kamo pagpanagat og mga tawo." Nitan-aw ang Dios niadtong bata sa Kinasang-an, Pardo sa Sugbu ug gipili niya. "Dili kamo maoy nagpili kanako; ako ang nagpili kaninyo" (Jn 15,16).

Unsa ang gilaraw sa Dios, kana Iyang buhaton unsa man ugaling ang pagkalikuliko ug pagtuyuktuyok niini. Kadaghanan sa mga gipili niagi og pag-umol, kadaghanan dinha sa mga seminaryo. Pinaagi sa pagtampo sa lainlaing mga tawo sa kataposan nakab-ot gyod nila ang kinahabog nga gutlo sa ilang kinabuhi: ang ordinasyon.

Sa pinulongan sa mga batan-on karon, "Ngilngig". Ikatingala kaayo nga makahimo ako niini ug daghan pa niini: pagpaanaa sa Ginuo! Mubungat ako og pipila ka mga pulong ug ang atong Ginuo manaog gikan sa langit pagpapaputos sa gamay nga ostiyas (Gikan ni San Juan Maria Vianney)!

O sa naandan pag-awit sa atong katigulangan gikan sa Pangkanasoran nga Pagtagbo Bahin sa Eukaristiya sa 1937 nga gisaulog didto sa Manila, "Himaya kang Jesús nga nagpapaputos sa ostiyas sa bendisyon! Buy-od kamo langit ug yuta sa pagsimba sa tininuod gayod" Ang dili gyod makita sa mga mata sa tawo, nahimo nga mahikap sa akong mga kamot.

Nadawat namo kining pinakamakahadlok nga katakos sa paghimo sa malitok ug mahimo lanang gayod Niya, ang Anak sa Dios: Makapasaylo ako sa inyong mga sala!

Kon ang pari magpasaylo og mga sala, o maglitok sa mga pulong sa Konsagrasyon, o magwali, gamiton niya ang 'Ako'—Ako nagapasaylo kanimo. Tarong nga malisang ako sa ingon nga gahom pag-ila nga luyo nianang mga pulonga anaa ang Iyang Pag-antos. Ang pasaylo may bili: Sa Pag-antos niadto si Kristo sa lawom kaayo nga hugaw nga kangitngit sa mga sala nga naghimo kanatong dili mamahal

Sa paglabay sa katuigan nitubo kitang mga inordinahan niining mao nga kamatuod, nga dili mini kon artipisyal nga gitukod, kondili gawasnon nga gihatag ug gidawat. Pagkamaoako nga nianhi kanako dili pinaagi og mga hinungdan nga halamanon o kasaysayanon, nga buot ipatuo kanato sa pipila, kondili sa kabubut-on gayod sa Ginuo sa Kataposang Panihapon sa Lawak sa Itaas diha sa pagsugo Niya sa mga apostoles ug sa ilang mga sumusunnod, ug pinaagi nila, sa mga pari, "Buhata kini aron paghandom Kanako." 

Ang kahabog sa Pagkapari ni Kristo makapakurog. Matental kita pagtuaw uban ni San Pedro: Palayo kanako, Ginoo, kay makasasala ako (Lc 5,8), kay lisod nato nga katuohan nga piho kita nga gitawag ug gipili ni Kristo. Dili ba siya makapili unta og lain nga labaw ka sarang makahimo, labaw ka maayo, labaw ka balaan? Apan si Jesus mahigugmaon nga nitutok sa matag usa kanato, ug niining mao nga pagtutok nagmasaligon kita. Ang mga matuuhon nagpaabot og usa ka butang gikan sa mga pari: nga mga espesiyalista sila pagpalambo sa pagtagbo sa katawhan ug sa Dios.

Wala pangayoa sa pari nga batid siya sa ekonomiya, ni sa konstruksiyon ni sa politika. Gipaabot gikan kaniya nga batid siya sa kinabuhi nga espirituhanon. Atubangan sa mga tentasyon sa pag-agad-agad na lamang o sa matugtanonng katilingban, dili kinahanglan nga ang pari mahibalo sa kinaulahian, sa nag-usab-usab nga sulog sa pangisip dinha sa facebook, instagram o twitter o flicker o unsa pa bay naa dinha; ang gipaabot kaniya sa mga matuuhon mao nga magsaksi siya sa tunhay nga kaalam nga anaa dinha sa gipadayag nga pulong.

Gikinahanglan ni Kristo mga pari nga hingkod, lig-on sarang makaugmad og matuod nga espirituhanon nga amahanon. Nga mahitabo kini mga pari kinahanglan nga matinuuron sa kaugalingon ug masaligon sa kaluoy sa Dios, sa panabang sa grasya sa Dios, bisan og sama sila sa mga kolon nga hinimo gikan sa lapok (cf. 2 Cor 4,7).

Namulong kanatong mga pari ang Ginuo:"Dili ko na kamo twgon og mga suluguon... tawgon ko kamo og mga higala" (Jn 15,15). Kadaghan kaayo nibati kita nga, ug tinuod kini, nga kita mga walay kapuslanan ug mga makasasala nga mga alagad (cf Lc 17,10). Ug bisan pa niini, ang Ginuo nagtawag kanato mga higala, gihimo kita Niya og Iyang mga higala, gihatagan kita niya sa pagpakighigala.

Gipangandak nako ang pagkapili nga usa sa Iyang mga pari. Unsa ang akong gisul-ob, unsa ang akong gikaon, unsa ang akong sakyanan kubos nga hinungdanon kay sa unsa ako. Usa ka pari ni Jesukristo. Dili kini masabtan sa kalibotan apan tibuok kalibotan kini alang kanako.

Nahibalo kita nga ang Dios adunay piho nga laraw alang kanato unsa man ugaling kini ug tino ako nga ang gilaraw sa Dios Iya gyong tumanon. Ang tanan nga mga hitabo nahitabo ug mahitabo sulod sa panglantaw nga mga himan sa Dios, lakip na ang mga maot ug nahibalo kita nga anaay daghan niini. Kay nasayod kita nga diha sa tanang butang nagbuhat ang Dios alang sa kaayohan niadtong nahigugma kaniya ug sa iyang mga tinawag (Rom 8,28). O sa mga katsila pa, "walay daotan nga sa kaulahian dili mahimo nga maayo."

Mao nga magpadayon kita nga ang Dios na lamang ang atong kahilwasan Ang kahilwasan dakong butang alang sa mga obispo. Apan wala na kiniy kuwenta kay mag-agad man kami kang Kristo nga maoy mag-atiman kanamo.

Nahinumdom ako kang San Pedro ug sa dapit sa Ebanghelyo diin gisaysayan kita nga naglakaw si Jesus sa dagat ug niingon sa mga Apostoles nga nagsakay sa sakayan nga gikusokuso pag-ayo sa unos: ‘Ayaw kamo kahadlok! Ako kini!’ Si Pedro miingon, 'Ginoo, kon ikaw kana, palakta ako sa tubig nganha kanimo..’ Dali ngari,’ mitubag si Jesus. Busa mikawas si Pedro sa sakayan ug milakaw sa tubig ngadto kang Jesus. Apan sa pag(kakita) niya sa hangin, nahadlok siya ug misugod pagkaunlod. 'Ginoo, luwasa ako!' misinggit siya (cf. Mt 14,24-31).

Walay makakita og hangin. Apan kon ang atong punting kang Kristo malihay ngadto sa daghan kaayo nga mga butang, kon mahadlok kita, musugood kita pagkaunlod.

Sa kahilwasan ni Kristo padayon kita hangtod ang atong kalig-on dili na musagang kanato. Kay sa gisulti pa kanato sa Magtutudlo: "Sa imong katigulangon hanap na alang kanimo ang kahayag sa adlaw, sa bulan, ug sa mga bituon; ug kanunay lamang magdag-om ang adlaw alang kanimo. ... diha nga mahadlok ka na sa mga habog nga dapit, ug ang mga tiil mo kabsan nag umoy ug piligro na alang kanimo ang paglakawlakaw" (cf. Eccl 12,1-7).

Sakto si Papa Frfancisco diha nga niluwat og usa ka Reskripto kon Dekreto sa Nobiembre 5, 2014, pagpahimangno sa tanan nga ang papel ug gibug-aton sa katungdanan sa obispo sa kalibotan karon "nangayo og habog nga katakos ug kabatid, ug ingon man og mga hiyas sa lawas ug sa espiritu" ug gidasig niya ang mga obispo nga diosesano nga wala na mubati nga makasugakod sa katungdanan nga mangayo sila og sayo nga pagluwat.

Karon makasabot na ako sa gisulti ni Papa Benedikto: "Sa karon nga kalibotan, nga hayan anaay daghan kaayo og paspas nga kausaban ug matay-og sa daghan kaayong mga pangutana nga lawom nga kalabot sa pagtuo aron paggahom sa sakayan ni San Pedro ug pagwali sa Ebanghelyo, kinahanglan ang kalig-on sa salabotan ug sa lawas, kalig-on nga nga pipila ka mga bulan, nagkaguba dinha kanako hangtod nga kinahanglan mag-amgo ako sa akong wala nay katakos sa igo nga pagtuman sa tahas nga gitugyan kanako."

Sa tanan may panahon pag-irog, pag-ingon uban ni San Pablo: "Gihimo ko kutob sa akong maabot ang pakiglumba; giampingan ko ang akong pagtuo ug - kapin kon kulang - natapos ko gayod kini"(cf, 2Tim 4,7).