Pope Benedict the Sixteenth on Humanae Vitae (Abridged)

Humanae Vitae published on 25 July 1968 constitutes a significant show of courage in reasserting the continuity of the Church's doctrine and tradition.

Forty years after its publication this teaching not only expresses its unchanged truth but also reveals the farsightedness with which the problem is treated.

What was true yesterday is true also today. The truth expressed in Humanae Vitae does not change; on the contrary, precisely in the light of the new scientific discoveries, its teaching becomes more timely and elicits reflection on the intrinsic value it possesses. The key word to enter coherently into its content remains "love".

As I wrote in my Encyclical Deus Caritas Est: "Man is truly himself when his body and soul are intimately united.... Yet it is neither the spirit alone nor the body alone that loves: it is man, the person, a unified creature composed of body and soul, who loves" (n. 5). If this unity is removed, the value of the person is lost and there is a serious risk of considering the body a commodity that can be bought or sold (cf. ibid).

It was not by chance that Jesus, in speaking of human love, alluded to what God created at the beginning of the Creation (cf. Mt 19,4-6). His teaching refers to a free act with which the Creator not only meant to express the riches of his love which is open, giving itself to all. This word of the Lord with its profound truth endures unchanged and cannot be abolished by the different theories.

Unfortunately, more and more often we see sorrowful events that involve adolescents, whose reactions show their incorrect knowledge of the mystery of life and of the risky implications of their actions.

To circulate false illusions in the context of love or to deceive people concerning the genuine responsibilities that they are called to assume with the exercise of their own sexuality does not do honor to a society based on the principles of freedom and democracy. Freedom must be conjugated with truth and responsibility with the force of dedication to the other, even with sacrifice; without these components the human community does not grow and the risk of enclosing itself in an asphyxiating cycle of selfishness is always present.

The teaching expressed by the Encyclical Humanae Vitae is not easy. Yet it conforms with the fundamental structure through which life has always been transmitted since the world's creation, with respect for nature and in conformity with its needs.

Papa Benedikto Dieseseis Mahitungod sa Humanae Vitae (Minubo)

Ang Humanae Vitae nga migawas sa 25 sa Julio sa 1968 usa ka makahuluganon nga pagpakita sa kamaisugon sa paglitok pag-usab sa kasinundanon sa gitudlo ug sa tradisyon sa Simbahan.

Human sa kwarenta ka tuig wala lamang kini magpadayag sa dili mausab nga pagtulon-an kon dili nagpadayag usab sa pagkalapad sa panan-aw sa pagtratar sa mao nga problema.

Ang tinuod kanhi tinuod usab karon. Ang kamatuoran nga gilitok sa Humanae Vitae dili mausab; sukwahi hinuon niini, ubos gayod sa bag-o nga mga nakaplagan sa siyensiya, ang pagtulon-an niini mahinungdanon kaayo karon ug nagpatumaw og pamalandong sa bili niini. Ang pulong nga makapasulod kanato sa pagtuki niini sa maayo nga paagi mao ang "gugma".

Sumala sa akong Enciklika Deus Caritas Est: "Ang tawo matuod lamang nga tawo kon ang iyang lawas ug kalag suod nga gihiusa. ... Apan dili kini espiritu lamang ni lawas lamang nga nahigugma: ang tawo, ang persona, ang gihiusa nga linalang nga gilangkob og lawas ug kalag, mao ang nahigugma" (n. 5). Kon gibaliwala kining kahiusahana, ang bili sa tawo mawagtang ug may bug-at nga kahayan nga ang lawas tan-awon lamang nga mapalit o mabaligya (cf. ibid).

Dili taghap nga si Jesus, sa pagsulti mahitungod sa gugma sa tawo, mipunting sa gimugna sa Dios pagsugod sa kamugnaan (cf. Mt 19,4-6). Ang iyang pagtulon-an nagpunting sa usa ka lihok nga gawasnon nga wala lamang but-i sa Magbubuhat nga magpadayag sa mga bahandi sa iyang gugma nga bukas ug naghatag sa iyang kaugalingon ngadto sa tanan. Kining pulong sa Ginuo uban sa lawom nga kamatuoran niini pabilin nga dili mausab ug dili kini mapawagtang sa lainlain nga mga teoriya.

Subo nga nagkadaghan kita makakita og mga gul-anon nga mga hitabo nga naglambigit og mga batan-on, kansang panglihok nagpadayag sa sayop nga kahibalo sa misteryo sa kinabuhi ug sa kuyaw nga sangputanan niining mga lihoka.

Pagpasibya og sayop nga mga ilusyon sulod sa konteksto sa gugma ug pag-ilad sa mga tawo mahitungod sa matuod nga mga kaakohan nga niini gitawag sila pagpahigayon sa mga lihok nila nga may kalaboton sa kaugalingon nga kinatawo dili makapasidiungog ug makapulos sa katilingban nga nanukad sa mga baruganan sa kagawasan ug demokrasya. Ang kagawasan kinahanglan ubanan sa kamatuoran ug responsabilidad uban sa kusog nga pagtahan sa usa ngadto sa lain, bisan gani ug ubanan og sakripisyo; kon wala kini ang katilingban sa tawo dili mutubo ug anaa kanunay sa hayan malumos sulod sa kahakog.

Ang pagtulon-an nga gipadayag sa Enciklika Humanae Vitae dili sayon. Apan naghaom kini sa batakan nga katukoran nga pinaagi niini ang kinabuhi kanunay nga gipasanay gikan sa pagmugna sa kalibotan, uban og pagtahod sa kinaiyahan ug haom sa mga panginahanglan niini.

 

      All the teachings in these pages are for the instruction of the faithful of the Particular Church in Misamis Occidental, Philippines
                   WebMaster: Archbishop Jesús Dosado, C.M. Send Mail to: dosadokuno@yahoo.com