5. To Appreciate the Sacrament of Confession

At times we do not appreciate the treasures we have in our Catholic faith. At other times we take them for granted. Yet many are those who experience the spiritual benefits of confession.

The first effect and principal purpose of this sacrament is reconciliation with God.

Anyone who makes a good confession with a contrite heart and a firm purpose of amendment is sure that God has blotted out the sin that weighed on his conscience.

That person is certain of having been restored to God's friendship and to the blessings of a child of God.

A silent weight is lifted off the mind as a result of a good confession. The gnawing worry caused by a troubled conscience gives way to peace of soul.

As our Catechism says: "For those who receive the sacrament of Penance with contrite heart and religious disposition, reconciliation is usually followed by peace and serenity of conscience with strong spiritual consolation. Indeed the sacrament of Reconciliation with God brings about a true 'spiritual resurrection,' restoration of the dignity and blessings of the life of the children of God, of which the most precious is friendship with God" (CCC 1468).

If we have committed a grave or mortal sin, we must go to individual confession before receiving holy Communion.

We need not be great sinners or have grave sins on our conscience to go to confession.

In fact, the Church asks those who wish to make progress in holiness, or who are more deeply united to God in the religious or consecrated life, to avail of the sacrament of reconciliation more frequently -- not because they are greater sinners but because they need more grace and strength to live a holy life.

In fact the grace of this sacrament gives strength for the journey ahead; it inoculates against temptation and heals the wounds we receive in the good fight of every day against the weaknesses and selfish inclinations of our fallen nature.

Moreover, this sacrament reconciles us not only with God, but also with others whom our sin has wounded.

Here we are reconciled with the Church whose life our sin had weakened. We are reconciled with our brothers and sisters with whom our fraternal communion was damaged by our sinful actions. We are also reconciled with ourselves in our inmost heart and regain our peace of conscience.

5. Paghatag og Bili sa Sakramento sa Pagkumpisal

Usahay dili nato mahatagan og bili ang mga bahandi nato sa Katoliko nga pagtuo. Sa lain nga mga panahon ato lang kini nga mapabiyabiyaan. Apan anaay daghan nga nagsinati sa mga kapuslanan nga espirituhanon sa pagkumpisal.

Ang una ug nag-una nga tumong sa sakramento mao ang pakighiuli ngadto sa Dios.

Kinsa kadtong naghimo og maayo nga pagkumpisal uban og mabasulon nga kasingkasing ug hugot nga paglaraw sa dili na pagpakasala pag-usab ug sa pagtarong na makasalig nga ang Dios nipapas sa sala nga nagdat-og sa iyang tanlag.

Kanang tawhana makasalig nga giuli siya sa pakighigalaay sa Dios ug ngadto sa mga panalangin sa usa ka anak sa Dios.

Usa ka hilom nga kabug-at gikuha isip usa ka sangputanan sa pagkumpisal. Ang nagngutngot nga kahingawa gikan sa nabalaka nga tanlag giilisdan sa kalinaw sa kalag.

Sumala sa Katesismo: "Niadtong nagahimo sa sakramento sa Penitensiya uban og mahinulsulon nga kasingkasing ug relihiyuso nga taras, ang pakighiuli naandan nga sundan og kalinaw ug kakalma sa tanlag uban og kusog nga kahupayan sa espiritu. Sa katinuod ang sakramento sa Pakighiuli sa Dios magpadangat og tinuod nga 'espirituhanon nga pagkabanhaw,' ang pagpahiuli sa kahalangdaon ug mga panalangin sa kinabuhi sa mga anak sa Dios, nga ang pinakabililhon niini mao ang pagpakighigala sa Dios" (CCC 1468).

Kon nakahimo kita og bug-at o makapatay (o mortal) nga sala, kinahanglan tinagsa kita nga mukumpisal sa dili pa mudawat sa balaan nga Pagkalawat.

Dili kinahanglan nga dagko kita nga mga makasasala o adunay bug-at nga mga sala aron mukumpisal.

Apan sa katinuod, ang Simbahan nangayo niadtong nag-uswag sa kabalaan, o lawom nga nahiusa sa Dios dinha sa relihiyuso o kinonsagrahan nga kinabuhi, pagpahimulos sa sakramento nga labaw ka masubsob -- dili tungod kay dagko sila nga mga makasasala kondili tungod kay nanginahanglan sila og labaw nga grasya og kalig-on pagpuyo og balaan nga kinabuhi.

Sa katinuod, ang grasya niining sakramentoha naghatag og kusog alang sa nahabilin nga panaw; nagbakuna kini batok sa pagsulay ug nag-alim sa mga samad nga madawat nato sa dako nga bugno matag adlaw batok sa mga kakahuyanganan ug hakog nga mga kahilig sa nalup-og nato nga kinaiya.

Labot pa kining maong sakramento nagpahiuli kanato dili lamang sa Dios, kondili sa uban nga nasamdan sa atong sala.

Dinhi gipahiuli kita sa Simbahan nga ang kinabuhi niini giluya sa atong sala. Gipahiuli kita sa atong mga igsuon kang kinsang kaambitan uban kanato nadaot sa mga masal-anon nato nga mga binuhatan. Gipahiuli usab kita sa atong kaugalingon dinha sa pinakalawom nga dapit sa atong kasingkasing ug gidawat nato pag-usab ang kalinaw sa tanlag.

 

      All the teachings in these pages are for the instruction of the faithful of the Particular Church in Misamis Occidental, Philippines
                   WebMaster: Archbishop Jesús Dosado, C.M. Send Mail to: dosadokuno@yahoo.com